Historia Osowca - Osowiec Śląski

Idź do spisu treści

Menu główne:

Historia Osowca

Historia
 

OSOWIEC (Osowiec Śląski) (Königshuld)





Osowiec (od 1787 do 1945 Königshuld,  od 1945 do 2010 Osowiec Śląski) jest starą wsią o bogatych tradycjach hutniczych. Fabryka należy do najstarszych zakładów tego typu w Polsce. Historia miejscowości ściśle związana jest z powstaniem tutejszej Fabryki i sięga XVIII w. Jest to przemysłowa miejscowość leżąca w środku lasu, którą założył stary Hielszer i Kopisz z Wrocławia by stworzyć miejsce zbytu dla 78 wrocławskich firm kupieckich nad Małą Panwią. Miejscowość ta znajduje się między Węgrami a Jełową przy trasie prowadzącej przez Kluczbork do Poznania.
6 lipca 1785 roku owi kupcy otrzymali od króla Pruskiego Fryderyka II przywilej by w ciągu 2 lat zbudowali fabrykę i mieszkania dla pracowników. W maju tego samego roku wyznaczono plac budowy, który mieścił się na 102 ha. W ciągu roku wybudowano główny warsztat, budynek dla pieców hutniczych. W lutym 1789 roku były gotowe trzy śluzy, most, kanał główny oraz kanały boczne, dwie huty stali surowej, dwie rafinerie stali, dwie kuźnie kos, jedna szopa, dom dla urzędników oraz 10 domów mieszkalnych posiadających po 4 mieszkania każdy. Sprowadzono 15 specjalistów z Górnego Śląska. W 1787 zakład odwiedził sam Fryderyk II, który przy okazji przyjął hołd kupców wrocławskich. Wizytę króla upamiętniono nazywając miejscowość i zakład Königshuld co znaczy "Hołd Królewski". Przedtem fabrykę określano, jako zakład położony obok wsi Węgry nad Małą Panwią. W 1790 roku król przysłał zakładowi i miejscowości swe patronackie błogosławieństwo.
Według aktów z archiwum państwowego we Wrocławiu oraz czasopism i zapisków w departamencie z 1819 roku, miejscowość liczyła 203 mieszkańców. W roku 1855 przekształcono zakład w spółkę akcyjną z siedzibą we Wrocławiu.
Produkowano tu żelazo sztabowe z surówki oraz narzędzia gospodarcze i rolnicze. W 1860 roku uruchomiono produkcję kleszczy, nożyczek, cyrkli oraz młyn do mielenia zboża i cegielnię. W XIX wieku wyroby z Osowca trafiają do Królestwa Pruskiego, Rosji, Czech, dalej na Bałkany i nawet do obu Ameryk.
Wyroby z Osowca zyskują wysokie odznaczenia 1878 -1881 we Wrocławiu, w latach 1906 w Bukareszcie, 1907 w Berlinie a w 1911 roku w Poznaniu. W 1925 roku wybudowano nową elektrownię, która zabezpieczała potrzeby zakładu i miejscowości. Robotnicy pracujący w fabryce są miejscowi oraz z okolicznych miejscowości (Węgier, Kolanowic, Łubnian).
W czasie II wojny światowej fabryka przestawiona jest na przemysł zbrojeniowy tj. części do pocisków armatnich i haubicznych oraz łopaty, saperki i inne części potrzebne w przemyśle zbrojeniowym. Po przejściu frontu zakład został ograbiony przez wojska sowieckie z urządzeń i narzędzi. W pierwszych latach powojennych zaczęto sprowadzać do zakładu narzędzia i ciężkie prasy, aby znowu ruszyć z produkcją tak potrzebnych po zniszczeniach wojennych narzędzi. Produkowano tu siekiery, kilofy, łopaty, oskardy, widły, kosy, sprzęt gospodarczy i odkuwki dla górnictwa i energetyki. Do roku 1985 zakład wysyłał swoje wyroby do 52 krajów na wszystkich kontynentach. Lata 90-te ubiegłego stulecia to trudny okres dla fabryki. Mały popyt na produkowane tu wyroby ograniczają zatrudnienie i osłabiają kondycję fabryki. Dopiero w roku 2003 Fabryka zyskuje inwestora strategicznego, którym jest grupa kapitałowa "FASING S.A.". Rozpoczyna się zanik produkcji narzędzi gospodarczych a przeważać zaczyna produkcja łańcuchów i odkuwek dla przemysłu samochodowego. W roku 2004 zaprzestaje się produkcji narzędzi. Obecnie zakład przeżywa trudny okres ze względu na ogólną sytuację na świecie.
W latach międzywojennych wybudowano cztery bloki mieszkalne przy ulicy Leśnej, w których znajduje się po sześć mieszkań oraz osiedle mieszkaniowe, cztery bloki po 12 mieszkań. W czasie działań wojennych zostały spalone wszystkie budynki mieszkalne, które powstały w XVIII wieku. W roku 1948 oddano do użytku Dom Kultury, który był pierwszym takim obiektem na terenach odzyskanych. W latach pięćdziesiątych tego stulecia fabryka wybudowała 10 bloków mieszkalnych sześciorodzinnych, nową remizę strażacką, a w latach siedemdziesiątych trzy bloki trzydziesto rodzinne. Z inicjatywy mieszkańców i w czynie społecznym powstała w 1989 roku kaplica przedpogrzebowa na cmentarzu komunalnym. W roku 2005 zakończono rozbudowę i modernizację remizy Ochotniczej Straży Pożarnej.


 
 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego